Της Ζήλειας Τα Καμώματα [1971]

thszhleiaskamwmata

Είδος: Κωμωδία
Σκηνοθεσία: Λάσκος Ορέστης
Σενάριο: Καραγιάννης Κώστας, Παπαδουκάς Παναγιώτης
Παραγωγή: Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντάρας Λάμπρος, Κοντού Μάρω, Βουρνάς Λευτέρης, Κωνσταντάρα Μίτση, Σταρένιος Δήμος, Ζάχος Ορφέας, Βουτσινά Ρένα, Ξυνοπούλου Σιμώνη, Νομικού Δήμητρα, Χαλκιά Μαίρη, Τζίφος Γιώργος, Ανδριανός Βάσος, Μπαλλής Μιχάλης, Βασταρδής Βασίλης, Βανέζη Κατερίνα, Καραβία Μαρί.
Διάρκεια: 87
Εισιτήρια: 218444
Α' Προβολή: 24/9/1971

Υπόθεση:

Ο Δημήτρης, είναι ένας πολυάσχολος δημοσιογράφος, που οι δουλειές του τον κρατάνε μακριά από το σπίτι του, Η γυναίκα του Χριστίνα, είναι και αυτή δημοσιογράφος, υπεύθυνη για τη στήλη συμβουλών προς τους ερωτευμένους. Μια μέρα ενώ ο Δημήτρης είχε υποσχεθεί πως θα έβγαζε έξω την Χριστίνα, γυρίζει μεθυσμένος το ξημέρωμα. Η Χριστίνα, μη αντέχοντας άλλο, φεύγει από το σπίτι, χωρίς να ξέρει ότι ο Δημήτρης εκείνη τη νύχτα είχε βγει με τον Στέφανο, τον παλιό έρωτα της Χριστίνας.

Σχόλια:

Κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου των Π. Παπαδούκα, Ν. Καμπάνη και Κ. Καραγιάννη.

Ατάκες:

(ο Δημήτρης γυρνάει τα χαράματα σπίτι του μεθυσμένος, η Χριστίνα και η πεθερά του τον περιμένουν και στέκουν βωβές)
ΔΗΜΗΤΡΗΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ): (τραγουδιαστά)...και θυμούνται και τα λένε και τα σαλιγκάρια κλαίνε.. Εισήλθε εις την οικία του. Δεξιά του εισερχομένου, υπάρχει ηλεκτρικόν κομβίον όπερ πιεζόμενο καταλλήλως, μεταδίδει ηλεκτρικόν σπινθήρα. Και ούτω όλοι ομού εβοήζωμεν "Έιδωμεν το φως το αληθινοοοοό!". Γκουντ Ιβνινγ εβριμπόντι. Μπονσουάρ μεσιέ Δαν.... Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι... Δηλαδή δε κοιμηθήκατε ακόμα; Η ώρα είναι προκεχωρημένη. Τα αγάλματα της σιωπής... Πιθανόν, δεν αντελήφθειτε την είσοδο μου. Εγώ είμαι γλύκα μου, ο άνδρας πόθος. Χε χε
(η πεθερά κουνάει αποδοκιμαστικά το κεφάλι)
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Τι έπαθες και σκαμπανεβάζεις βρε αμπελοφάσουλο; Βρε σε καταληψία έχουνε πέσει; Ε, γυναίκες, μπήκε η κολώνα του σπιτιού! Απαιτώ να εγκαταλείψετε την ουδετερότητα και να δηλώσετε συμμετοχή στον διαγωνισμό! Εγώ είμαι γλύκα μου, ο άνδρας ματζούνι!
(η Χριστίνα του τσιμπάει το χέρι)
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Αμάν, το ξεράδι της Παναγία μου!
ΠΕΘΕΡΑ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ): Δημήτρη, ξέρεις τι ώρα είναι;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Βεβαίως! Είναι η ώρα που λέει το ρολόϊ μου! Οκτώ τετρακόσες. Με δόσεις!
ΠΕΘΕΡΑ: Είναι τέσσερις περασμένες και είχες τηλεφωνήσει πως θα γυρίσεις στις έντεκα!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Βεβαίως, διότι εμείς οι δημοσιογράφοι καμιά φορά διεψευδόμεθα ενίοτε, το 'χει το επάγγελμα βλέπεις... δε λένε ο κακός δαίμων του τυπογραφείου;
ΠΕΘΕΡΑ: Ναι, αλλά από την εφημερίδα τηλεφωνήσανε, ότι είχες φύγει στις δέκα και μισή. Και αυτή είναι έξω φρενών!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ααααα! Βεβαίως διότι το έντερβιού εδόθη εις ουδέτερον έδαφος.
ΠΕΘΕΡΑ: Αααα.... δηλαδή σε καμιά πρεσβεία!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Τες Πρεσβείαις....
ΧΡΙΣΤΙΝΑ (ΚΟΝΤΟΥ): Τι πρεσβεία μαμά, τι πρεσβεία. δε σου 'ρχεται το άρωμα που μυρίζει; Λες και έκανε μπάνιο με ουίσκι, με τζιν, με μπράντυ....
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: ...και βότκα. Τα ανακατέψαμε όλα τα πιοτα. Δεν ήτο σωστό να αφήσουμε έξω το παραπέτασμα! Διότι στη πολιτικήν, πρέπει να παίζεις με όλους και να πίνεις απ' όλα! Μπουρλδμπιμ... μπουρλδμπόμ.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Πολύ καλά κύριε Καράλη, από δω και μπρος, είστε ελεύθερος να παίζεται με όλους και με όλες, εκτός από μία. Με αυτή νομίζω ότι παίξατε αρκετά!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ζεν σέλεις να παίτσουμε άλλο μαζί; Α μπε μπα μπλόμ, του κί θε μπλομ, ά μπε μπε μπλομ του κι θε μπλομ μπλομ μπλι! Βγήκες. Χι χι! δΔε μου λες τι θέλει να πει η κόρη σου, ε;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Θέλω να πω ότι δεν αφήνουν μια γυναίκα πέντε ώρες να περιμένει, εκτός αν αυτές τις πέντε ώρες ήσουνε με κάποια άλλη!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Άλλη; Θέλεις να πεις δηλαδή, ότιιιιιιιιι....
ΠΕΘΕΡΑ: Ναι, αυτό θέλει να πει, για να μη σου πω ότι το λέω και γω!

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ (ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ): Λοιπόν, όπως πληροφορήθηκα όλη τη φασαρία μας την έφτιαξε αυτό εδώ το αθώο μπουκαλάκι.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Το μπουκαλάκι είναι αθώο, το άρωμα του δεν είναι. Το άρωμα του βρωμάει!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Όχι το άρωμα του κάνει δύο εκατοστάρικα. Η κουζίνα σου βρωμάει. Μμμχαχαχα!
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Σταθείτε είπαμε, χωρίς εκνευρισμούς. Ας μας πει ο αντίδικος πώς εβρέθηκε αυτό το μπουκαλάκι στη τσέπη του.
(λίγο μετά)
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: ...αλλά που να καταλάβεις εσύ από υψηλή πολιτική; Στην Κάτω Αχαγιά που σε πήρα; Μρρρχχαχαχα!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ας γελάσω!
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Σας παρακαλώ...
(λίγο μετά)
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ήταν πρόπερσι, γιατί εμείς ανά διετία εξερχόμεθα...
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: ..Βεβαίως! Ενώ με τη μαμά της εξήλθετο καθημερινώς! Πηγαίνανε στους αγρούς και μαζεύανε μυρόνια και καυκαλήθρες, για να φάνε το μεσημέρι! Μρρρχαχα!
(λίγο μετά)
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ή να πω για τις ξεχασμένες επετείους του γάμου μας; Δεκαεφτά χρόνια έχει να θυμηθεί εκείνη τη μέρα. Απ' το τρίτο χρόνο την είχε ξεχάσει. Εγώ έπρεπε να του τη θυμίζω. Να ρίχνω κανονιές!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: ...και μου τη θύμιζε πάντα μια βδομάδα μετά κύριε Σταυρόπουλοε! Τι είχαμε την περσμένη Παρασκευή Δημήτρη; -Τι είχαμε; Ψυχοσάββατο; -Όχι, Παρασκευή! 5 Φρεβρουαρίου, η εκκλησία της αγίας Φιλοθέης. Μια βδομάδα μετά! Γιατί δε μου το λέει την ίδια μέρα, να το θυμηθώ και γω ο φουκαράς, να της φέρω έξι κεσέδες γιαούρτι, να τις φάει...
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Έξι;;;;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Έξι, κύριε Σταυρόπουλε, διότι δεν το τρώει όλο το γιαούρτι, τρώει μόνο τις πέτσες! Εμείς τρώμε τα κατακάθια. Βάζει σ' ένα πιάτο ζάχαρη, πέτσα, ζαχαρη, πέτσα, ζάχαρη, πέτσα, φτιάχνει ένα πράγμα τέτοιο και το καταβροχθίζει! Στο σπίτι πια τη φωνάζουμε, η Χριστίνα η Πετσού! Χαχαχα!

(η Χριστίνα, συγκρίνει μια ζωή τον σύζυγό της με τον Στέφανο)
ΧΡΙΣΤΙΝΑ: Ο Στέφανος δεν θα το 'κανέ ποτέ αυτό το πράγμα!


πηγή υπόθεσης: Multimedia CD-ROM Ελληνικός Κινηματογράφος 1997 ΕΘΝΟDATA